23ο Περπάτημα Ζωής και Ελπίδας – «Δεν τεμπελιάζω… Έχω αυτοάνοσο νόσημα!»

«Δεν τε­μπε­λιά­ζω… Έχω αυ­το­ά­νο­σο νό­ση­μα!»

Με αυτό το μή­νυ­μα, αλλά κυ­ρί­ως με την πίστη ότι η ζωή συ­νε­χί­ζε­ται ακόμη κι όταν ο δρό­μος γί­νε­ται δύ­σκο­λος, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε την Κυ­ρια­κή 20 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 το 23ο Περ­πά­τη­μα Ζωής & Ελ­πί­δας του Δω­δε­κα­νη­σια­κού Συλ­λό­γου Αυ­το­ά­νο­σων Νο­ση­μά­των Αρ­θρί­τι­δας και Λύκου «ΘΑ­ΛΕΙΑ»

Με ση­μείο εκ­κί­νη­σης τον Άγιο Πα­ντε­λε­ή­μο­να στην Παλιά Πόλη, άν­θρω­ποι κάθε ηλι­κί­ας περ­πά­τη­σαν μια συμ­βο­λι­κή δια­δρο­μή προς τους Μύ­λους και τον Φάρο του Αγίου Νι­κο­λά­ου, για να επι­στρέ­ψουν στο ση­μείο από όπου ξε­κί­νη­σαν.

Μια δια­δρο­μή χωρίς νι­κη­τές και ητ­τη­μέ­νους. Χωρίς πρώ­τους και τε­λευ­ταί­ους. Γιατί στο Περ­πά­τη­μα Ζωής & Ελ­πί­δας δεν έχει ση­μα­σία ποιος θα φτά­σει πρώ­τος. Έχει ση­μα­σία να συμ­με­τέ­χεις. Να είσαι παρών. Να συ­νε­χί­ζεις. Και ίσως αυτό τε­λι­κά είναι το πιο δυ­να­τό μή­νυ­μα αυτής της δια­δρο­μής, η συμ­με­το­χή στη ζωή.

Τα αυ­το­ά­νο­σα νο­σή­μα­τα πολ­λές φορές υψώ­νουν ένα αό­ρα­το «μη». Ένα «μη» που μπο­ρεί να αφορά όσα ονει­ρεύ­ε­ται κα­νείς, όσα θέλει να κάνει, όσα κά­πο­τε θε­ω­ρού­σε αυ­το­νό­η­τα. Όμως η ζωή δεν στα­μα­τά επει­δή εμ­φα­νί­ζε­ται ένα αυ­το­ά­νο­σο νό­ση­μα. Μπο­ρεί να αλ­λά­ζει ρυθμό. Μπο­ρεί κά­ποιες ημέ­ρες να χρειά­ζε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρη υπο­μο­νή, πε­ρισ­σό­τε­ρη δύ­να­μη, πε­ρισ­σό­τε­ρη φρο­ντί­δα. Μπο­ρεί να υπάρ­χουν ημέ­ρες που κάτι απλό γί­νε­ται δύ­σκο­λο. Όμως δεν στα­μα­τά­με… Γιατί στη ζωή, αυτό που μετρά είναι να συ­νε­χί­ζεις!

Πίσω από μια ανα­βο­λή, μια απου­σία, μια δυ­σκο­λία ή μια ημέρα που κά­ποιος δεν τα κα­τά­φε­ρε, ίσως να υπάρ­χει ένας άν­θρω­πος που πα­λεύ­ει σιω­πη­λά με κάτι που οι άλλοι δεν βλέ­πουν. Γι’ αυτό η ενη­μέ­ρω­ση, η πρό­λη­ψη, η ευαι­σθη­το­ποί­η­ση και η κα­τα­νό­η­ση δεν είναι απλώς ση­μα­ντι­κές. Είναι απα­ραί­τη­τες. Και γι’ αυτό το Περ­πά­τη­μα Ζωής & Ελ­πί­δας δεν αφορά μόνο εκεί­νους που ζουν με ένα αυ­το­ά­νο­σο νό­ση­μα. Αφορά όλους μας!